Zing het lied van je leven.
In de stilte van de late avond hoor ik iemand fluit spelen. Het maanlicht staat als bevroren. Deze koude, eenzame nacht en de fluwelen tonen van de fluit in de verte als een droom - dit alles is zo ongelooflijk mooi.
Hoe veel nectar kan er uit een holle bamboe stromen!
Het leven is ook een fluit - van zichzelf leeg, enkel ruimte, maar tegelijkertijd met een grenzeloze capaciteit voor melodieuze tonen. Maar alles hangt af van de speler.
Het leven wordt wat je ervan maakt; het is je eigen creatie. Het is enkel een gelegenheid. Welk soort lied je wenst te zingen, is helemaal je eigen beslissing. Dit is de waardigheid van de mens, dat hij vrij is liederen te zingen van hemel en hel beide.
Iedereen kan goddelijke tonen uit zijn fluit halen, het is enkel een kwestie van een beetje oefenen met de vingers. Een beetje oefening en het resultaat is enorm. Het imperium van oneindige gelukzaligheid wordt verkregen zonder iets te doen
Ik zou tot ieder en elk hart willen zeggen: “Neem je fluit ter hand. De tijd gaat zo snel. Pas op dat de gelegenheid om je lied te zingen je niet ontglipt. Voor het gordijn valt moet je jouw lied gezongen hebben.”

  In het centrum bestaat geen dood.
De laatste ster van de dageraad verdwijnt in de mist. De morgen is op het punt van geboren worden en een roze gloed heeft zich uitgespreid over de hele oostelijke hemel.
Een vriend berichtte me zojuist de dood van een geliefd familielid van hem; deze afgelopen nacht heeft hij zijn lichaam verlaten. Na een korte stilte begon de vriend over dood te spreken. Hij sprak over veel dingen en op het eind vroeg hij: “Dood gebeurt iedere dag, toch leeft iedereen op een manier alsof hij nooit dood zal gaan. Het wil er eenvoudig niet in dat je ook zou kunnen sterven. Hoe komt het dat er zo'n vertrouwen is dat je zelf niet dood zult gaan temidden van zo veel doden?”
Dit vertrouwen is veelbetekenend. Het is zo dat degene die in het sterfelijk lichaam bestaat zelf niet sterfelijk is. De omtrek is van de dood, maar in het centrun, daar is geen dood.
Degene die ziet - de ziener van het lichaam en geest - weet dat hij gescheiden is van het lichaam en de geest. De ziener van het sterfelijke is niet sterfelijk. Hij weet: “er is geen dood voor mij; dood is enkel een verandering van lichaam. Ik ben eeuwig. Zelfs terwijl ik door de dood heen ga, zal het onsterfelijke “ik” blijven bestaan.”
Maar dit weten is onbewust. Het bewustmaken ervan is het bevrijd worden. Dood wordt direct gezien, kennis van het onsterfelijke is indirect. Degene die dit ook direct maakt, leert dat kennen wat noch geboorte noch dood heeft.
Het bereiken van dat leven dat voorbij leven en dood is, is bevrijding.
Dit is in iedereen aanwezig, het moet enkel gerealiseerd worden.
Iemand vroeg een wijze: “Wat is dood en wat is leven? Ik ben naar u gekomen om dit te weten.”
Wat de wijze ten antwoord gaf is prachtig. Hij zei: “Ga dan maar ergens anders heen. Waar ik ben bestaat noch dood noch leven.”