Subhuti was een van Boeddha’s discipelen.
Hij kon de kracht van leegheid begrijpen – het gezichtspunt dat niets bestaat behoudens in zijn relatie
tot subjectiviteit en objectiviteit.
Toen Subhuti op een dag onder een boom zat in een staat van verheven leegheid,
begonnen bloemen rondom hem neer te dalen.
‘We prijzen je voor je uiteenzetting over leegheid,’ fluisterden de goden hem toe.
‘Maar ik heb niet over leegheid gesproken,’ zei Subhuti.
‘Je sprak niet van leegheid, we hebben geen leegheid gehoord,’ antwoordden de goden.
‘Dit is ware leegheid.’
En bloesems stortten zich als regen over Subhuti uit.

Ja, dat gebeurt. Het is geen beeldspraak, het is een feit – dus vat dit verhaal niet op als beeldspraak. Het is letterlijk waar… want het hele bestaan voelt zich gelukkig, gelukzalig, extatisch wanneer zelfs maar één enkele individuele ziel het uiteindelijke bereikt.
We zijn deel van het geheel en het geheel staat niet onverschillig tegenover je, kan dat ook niet. Hoe kan een moeder onverschillig staan tegenover een kind, haar eigen kind? Het is onmogelijk. Wanneer het kind gedijt, gedijt ook de moeder. Wanneer het kind gelukkig is, is de moeder ook gelukkig. Wanneer het kind danst, gaat iets in de moeder ook dansen. Wanneer het kind ziek is, is de moeder ziek. Wanneer het kind zich akelig voelt, voelt de moeder zich akelig – want ze zijn niet twee, ze zijn één. Hun harten kloppen in één ritme.

Het geheel is je moeder. Het geheel staat niet onverschillig tegenover je. Laat deze waarheid zo diep mogelijk in je hart doordringen, want zelfs dit besef dat het geheel zich tegelijk met jou gelukkig voelt, verandert je. Dan ben je niet vervreemd, dan ben je hier geen vreemdeling. Dan ben je geen thuisloze zwerver, dan is dit een thuis. En het geheel moedert over je, geeft om je, houdt van je. Daarom is het natuurlijk dat, als iemand een boeddha wordt, als iemand de hoogste piek bereikt, het hele bestaan danst, het hele bestaan zingt, het hele bestaan feestviert. Letterlijk is dat waar. Onthoud dat het geen beeldspraak is; anders mis je totaal waar het om gaat.

Bloesems strooien zich dan uit en ze blijven zich uitstrooien – het stopt nooit.

De bloesems die zich voor Boeddha uitstrooiden, strooien zich nog steeds uit. De bloesems die zich voor Subhuti uitstrooiden, strooien zich nog steeds uit. Je kunt ze niet zien, niet omdat ze zich niet uitstrooien, maar omdat je ze niet kunt zien. Het bestaan blijft oneindig feestvieren voor alle boeddha’s die zijn verschenen, voor alle boeddha’s die verschijnen en voor alle boeddha’s die zullen verschijnen – want voor het bestaan zijn het verleden, de toekomst en het heden niet-bestaand. Het is een continuïteit. Het is eeuwigheid. Alleen het nu bestaat, een oneindig nu.
....
Probeer een gewoon mens te zijn, niemand, zonder naam, zonder identiteit, zonder iets om aanspraak op te maken, zonder macht om aan anderen op te leggen, zonder poging om te overheersen, zonder verlangen om te bezitten, alleen maar een onbetekenend iemand zijn. Probeer het en kijk dan hoe krachtig je wordt, hoe vol energie en overvloed, zo krachtig dat je je kracht kunt delen, zo gelukzalig dat je het aan velen, aan miljoenen kunt geven. En hoe meer je geeft hoe rijker je wordt. Hoe meer je deelt, hoe meer het groeit. Je wordt een vloed.

Hij kon de kracht van leegheid begrijpen
– enkel door niemand te zijn –
het gezichtspunt dat niets bestaat behoudens
in zijn relatie tot subjectiviteit en objectiviteit.
Dit is een van meest diepgaande meditaties die Boeddha ontdekte. Hij zegt dat alles in verhouding bestaat, het een betrekkelijkheid is; het is geen absoluut, werkelijk iets.
Bijvoorbeeld: jij bent arm, ik ben rijk. Is het een werkelijk iets of enkel een relatie? Ik ben misschien arm in relatie tot iemand anders en jij bent misschien rijk in relatie tot iemand anders. Zelfs een bedelaar kan rijk zijn in relatie tot een andere bedelaar; er zijn rijke bedelaars en arme bedelaars. Een rijk mens is in vergelijking met een nog rijker mens een arm mens. Je bent arm; bestaat je armoede echt of is het alleen maar betrekkelijk? Het is een relatief verschijnsel. Als er niemand is om mee te vergelijken, wat ben je dan, een arm mens of een rijk mens?

Denk eens na… plotseling verdwijnt de hele mensheid en ben je alleen gelaten op aarde: wat ben je dan, arm of rijk? Je bent dan enkel jij, niet rijk, niet arm, want hoe moet je vergelijken? Er is geen Rockefeller om mee te vergelijken, er is geen bedelaar om mee te vergelijken. Wanneer je alleen bent, ben je dan mooi of lelijk? Je bent geen van beide, je bent enkel jij. Hoe kun je lelijk of mooi zijn als er niets is om mee te vergelijken? Zo is het met schoonheid en lelijkheid, rijkdom en armoede en met alles. Ben je dan wijs of een dwaas? Dwaas of wijs? Geen van beide!

Daarom zegt Boeddha dat alle dingen in relatie staan tot elkaar. Ze zijn niet werkelijk, het zijn maar denkbeelden. En we maken ons zo druk om deze dingen die niet bestaan. Je maakt je teveel zorgen of je lelijk bent. Je maakt je teveel zorgen of je mooi bent. De zorg wordt gecreëerd door iets dat niet bestaat.
Een relatief iets bestaat niet. Het is alleen maar een relatie, zoiets als een tekening in de lucht, een bloem van lucht. Zelfs een luchtbel in het water is werkelijker dan betrekkelijkheden. Wie ben je als je alleen bent? Niemand. Iemand zijn ontstaat in relatie met iemand.

Dat betekent, gewoon niemand zijn is in de natuur zijn; gewoon niemand zijn is in het bestaan zijn.

En onthoud dat je alleen bent. De maatschappij bestaat alleen buiten jou. Diep binnenin je ben je alleen. Sluit je ogen en kijk of je mooi of lelijk bent; beide ideeën verdwijnen, vanbinnen is er geen schoonheid, geen lelijkheid. Sluit je ogen en overdenk wie je bent. Gerespecteerd, niet gerespecteerd? Moreel, immoreel? Jong, oud? Zwart, wit? Een meester of een slaaf? Wie ben je? Sluit je ogen en in je alleenheid valt elk denkbeeld weg. Je kunt niet iets zijn. Dan ontstaat leegheid. Alle denkbeelden zijn tenietgedaan, alleen je bestaan blijft over.